Sa isang tahimik na kalye sa Taipei, isang matandang babae ang nagsunog ng mga regular na script calligraphy ng Heart Sutra na masikap niyang isinulat bilang alaala ng mga namatay na miyembro ng pamilya. Nang tanungin kung maaari niyang tanggapin ang paggamit ng teknolohiya bilang isang di-tradisyonal na paraan ng ritwal na pagsamba, huminto siya, itinuro ang kanyang dibdib, at simpleng sumagot, "ito ay pananampalataya, ito ang pinaniniwalaan mo sa loob."
Para sa kanya, ang pinakamahalagang bahagi ng pagsunog ng spirit money ay hindi ang mismong pagkilos, kundi ang saloobin ng isang tao sa ritwal. Tulad ng ibang matatandang tao, pinaninindigan niya na ang pagsamba ay isang bagay ng pagpili at kagustuhan kaysa sa nakapirming doktrina, at maaaring iakma sa iba't ibang sitwasyon.
Ang pagbibigay-diin sa flexibility ay hindi karaniwan. Bagama't ang mga nakababatang Taiwanese ay may kaugaliang tumuro sa mga matatanda, at lalo na sa rural na populasyon, bilang partikular na konserbatibo, ang ilan ay tila medyo mapagparaya at pragmatic. Sila ay tumanggap sa iba't ibang elektronik at digital na paraan ng pagpapalubag-loob sa mga ninuno at diyos sa pangkalahatan at, lalo na, sa panahon ng pandemya.