Si Li Zhenyu, isang dating opisyal ng Ika-anim na Korps ng Hukbong Katihan, ay tumakas sa ibang bansa matapos masangkot sa isang kaso ng katiwalian. Noong Pebrero 2024, siya ay naaresto sa Pilipinas at nakakulong na ng mahigit isang taon habang naghihintay ng deportasyon. Sa kasalukuyan, nahaharap siya sa matinding kahirapan, at nang tanungin tungkol sa kanyang krimen at pagtakas, inamin niyang lubos siyang nagsisisi sa kanyang mga ginawa.
Noong 2018 at 2019, habang siya ay Kapitan ng Engineering sa pangkat na nangangasiwa sa pabahay ng mga sundalo, ginamit niya ang kanyang posisyon upang pekein ang mga dokumento ng pag-upa ng lupa. Ipinaupa niya nang lihim ang ilang lupa na pagmamay-ari ng gobyerno sa iba’t ibang kumpanya, at sa ganitong paraan, siya ay nakakuha ng mahigit 3.88 milyong bagong Taiwan dollar.
Nang mabunyag ang kanyang ilegal na gawain, tumakas siya palabas ng bansa noong Marso 2020. Dahil dito, siya ay isinailalim sa warrant of arrest ng Office of the Prosecutor sa Taoyuan sa ilalim ng batas laban sa katiwalian. Sa tulong ng impormasyon mula sa Bureau of Investigation ng Ministry of Justice, natunton siya sa Cebu City, Pilipinas, kung saan siya ay inaresto ng mga awtoridad noong Pebrero 2024.
Gayunpaman, nagkaroon ng pagkaantala sa kanyang deportasyon dahil sa mga pagkakamali sa sistema ng Pilipinas, kung saan may kapareho siyang pangalan na kailangang linawin kung may iba pa itong kaso. Sa patuloy na pagsisikap ng mga opisyal mula sa Representative Office ng Taiwan sa Pilipinas, lalo na ng legal at immigration secretaries, unti-unting nalulutas ang kanyang kaso, at may posibilidad nang matuloy ang kanyang pagpapauwi.
Sa loob ng mahigit isang taon niyang pagkakakulong sa Pilipinas, lubos siyang nahirapan sa aspetong pinansyal—maging ang pagbili ng sapatos ay hindi niya makayanan. Inalala niya ang unang araw ng kanyang pagkakulong sa isang kulungan sa Cebu City, kung saan higit 150 na bilanggo ang nagsisiksikan sa isang maliit na espasyo. Halos hindi makahinga, at ang mga kama ay gawa lamang sa kahoy na hinati sa dalawang palapag. Dahil sa sobrang sikip, kinailangan niyang matulog nang nakakulubot ang katawan, at may ilan pang natutulog na lamang sa sahig. “Dumating ako sa puntong gusto ko na lamang mamatay,” aniya.
Kalaunan, siya ay inilipat sa isang detention camp sa Bagong Diwa. Dahil hindi niya makain ang tipikal na pagkaing Pilipino sa kulungan, napilitan siyang maghugas ng pinggan sa isang maliit na kainan na pag-aari ng isang Tsino upang makakuha ng mas katanggap-tanggap na pagkain.
Ngayon, habang inaasahang mapauwi na siya sa Taiwan, may halo-halong emosyon ang kanyang nararamdaman. “Sa isang banda, parang nabunutan ako ng tinik, pero sa kabilang banda, nalulungkot ako na iiwan ang aking pamilya sa Pilipinas,” aniya.
Nang tanungin kung ano ang kanyang nararamdaman tungkol sa kanyang pagtakas sa Pilipinas sa nakalipas na ilang taon, sinabi niya na labis siyang nagsisisi. “Kung hinarap ko lang ang batas sa Taiwan noon, sana sa ngayon ay natapos ko na ang bahagi ng parusang dapat kong pagdaanan.” Ipinapayo niya sa iba pang lumalabag sa batas sa Taiwan na huwag nang subukang tumakas. “Kung nagkasala ka, harapin mo. Huwag mong isipin na makakaligtas ka sa hustisya kahit lumayo ka pa sa ibang bansa.”